Thursday, October 26, 2017

The striking solitary instinct:


Both humans and animals, instinct determine both behavior and interaction with others, as well as the social behavioral pattern. Our DNA has possibly incorporated a social program that determines how we determine social interaction, and thus society. In some, this part of the DNA is missing, which causes the being to survive as single, and don't cares for others and companions, insofar as the others don't constitute a threat. In cattle we see that there is no guidance, and they just stay together, which offers more individual security. In danger, they don’t care about others or their calves, but flee. Solitary developments in animals have the striking phenomenon that both sexes have a similar physical and large size, and equal defenses, needles or horns. All these animals have to be safe for themselves, and can’t count on others. Even with solitary people, we see that neither gender is built stronger than the other.

Especially egocentric individualism developed a physical distinction with strong male and weaker female specimens. Ex. An important part of human development in Western countries, Gorillas, Herbaceous etc.

Where it is about instincts in humans and animals, it is remarkable that the absence of a social instinct that determines the use of society and the formation of society, shows the essence of indigenous peoples, but is drawn to sexual activity without associating with certain partners. Solitaires don’t have any sense of feelings that arise from feelings to others. Feelings are, however, based on pure self-interest and the need for self-preservation. It should be noted that communities of solitarians, who did not deform the West, often count hardly or no fixed couples, and previously survive in communes, such as in peoples in the Amazon or Kalahari desert. Where linkage to a permanent partner becomes useful, this may also be the case as long as this condition is desirable and practical.
In areas affected by the West or where the Western influence is present, we can see that families of solitarians arise, despite the fact that these people don’t need a link of their nature. Despite all, families arise while they don't seek a partner but only need for sex. The disappearance of communal society causes families to arise after a girl is in expectation, and she asks in her circle of friends who wants to stay with her, to take care of her and the child. The man or men who will share and care for her family, receive everything they need of her. In areas where men are at high risk of premature death, such as Sherpa's in Tibet and Nepal, the woman preferably chooses two partners to be sure of her partner as a help. The fact that these people don't have any emotional bonds, mean that they can arrange themselves in any settlement that is beneficial to them, but also to let each lose their advantage without mercy.


The DNA carries out functions that make solitaires commit extremely careful to their descendants, to the extent they can. The relationship of solitaries between parent and child is therefore very intense, and almost stronger than with other developments, but easily settles in indifference where puberty or circumstances create a divorce, after which there is a relationship of "we know and trust each other ". Where death removes one of them, this is taken by the other, if this doesn't destabilize their future and certainty, in indifference. It is striking that solitary parents don't care about the future of their children, their care is unimaginably intense until adolescence, but the adolescent youths who releases is largely left behind. Solitarians barely care about the future and leave the negative behind them, they live the day, and tomorrow is tomorrow.

Het verrassend solitaire instinct:



Zowel bij mens als dier bepaald het instinct, zowel het gedrag als de omgang met anderen, als het  sociaal gedragspatroon. Ons DNA heeft eventueel een sociaal programma ingebouwd, dat bepaald hoe wij de maatschappelijke omgang bepalen, en dus de maatschappij vormen. Bij sommigen ontbreekt dit deel van het DNA, waardoor het wezen als alleenstaande gaat overleven, en zich onverschillig naar anderen en soortgenoten opstelt, voor zover dat de anderen geen bedreiging vormen. Bij runderen zien we dat er geen leiding is, en zij gewoon bijeen blijven, wat meer individuele zekerheid biedt. Bij gevaar bekommeren zij zich niet om anderen, noch om hun kalveren, doch vluchten. Solitaire ontwikkelingen hebben bij dieren het opvallend verschijnsel dat beide geslachten een vergelijkbare fysieke strekte en grote hebben, en van gelijke afweer, hoeven of hoornen voorzien zijn. Al deze dieren moeten zelf voor hun veiligheid opkomen, en kunnen niet op anderen rekenen. Ook bij solitaire mensen zien we dat geen van beide geslachten, sterker gebouwd is dan de andere.
Vooral het egocentrisch individualisme ontwikkeld eens fysiek onderscheid met sterke mannelijke en tengere vrouwelijke exemplaren. Bv: Een belangrijk deel van de menselijke ontwikkeling in westerse landen, de Gorilla’s, Hertachtige enz.    
Waar het om instincten bij mens en dier gaat, is het merkwaardig dat het ontbreken van een sociaal instinct dat de omgang en maatschappijvorming bepaald, het wezen onverschillig naar soortgenoten blijkt, doch er naar getrokken wordt door geslachtsdriften, zonder zich aan en bepaalde partner te koppelen. Solitairen hebben immers geen gevoelskoppelingen die ontstaan op grond van gevoelens voor anderen. Gevoelens komen echter tot stand uit puur eigenbelang en noodzaak tot zelfbehoud. Men merk dan ook dat gemeenschappen van solitairen, die niet door het westen werden misvormd, vaak nauwelijks of geen vaste koppels tellen, en eerder in communes overleven, zoals bij volkeren in het Amazonegebied of de Kalahari woestijn. Daar waar koppeling aan een vaste partner nuttig blijkt zal dit ook het geval kunnen zijn, zolang deze toestand wenselijk en praktisch is.
In door het westen beïnvloede gebieden of waar de westerse invloed aanwezig is, zien we dat gezinnen van solitairen ontstaan, ondanks het feit dat deze mensen geen koppeling van nature behoeven. Eigenaardig genoeg ontstaan gezinnen zonder dat zij principieel een partner zoeken of betrachten, buiten de behoefte aan seks. Het verdwijnen van de communale samenleving heeft hier tot gevolg dat gezinnen ontstaan nadat een meisje in verwachting is, en zij binnen haar vriendenkring vraagt wie er bij haar wil blijven, om voor haar en het kind te zorgen. De man of mannen die er op ingaan hebben ter compensatie de zekerheid van haar zorg voor het gezin, met alles er op en er aan. In gebieden waar mannen een groot risico lopen op vroegtijdig overlijden, zoals Sherpa’s in Tibet en Nepal, kiest de vrouw dan ook liefst twee partners, om zeker te zijn van haar partner als hulp. Het feit dat deze mensen geen emotionele bindingen hebben, heeft tot gevolg dat zij zich schikken in elke schikking die voor hen voordelig is, doch ook elke schikking los kunnen laten, waar zij geen voordeel meer in zien.        
Het DNA draagt functies over, die maken dat solitairen zich sterk inzetten voor hun nakomelingen, in de maten zij dit kunnen. De relatie bij de solitaire mens tussen ouder en kind is dan ook zeer intens, en haast sterker dan bij ander ontwikkelingen, doch slaat gemakkelijk om in onverschilligheid, waar de puberteit of omstandigheden een scheiding teweeg brengen, waarna er een relatie ontstaat van “wij kennen en vertrouwen elkaar”. Daar waar de dood één van hen wegrukt, wordt dit door de ander, indien dit hun toekomst en zekerheid niet destabiliseert, in gelatenheid en onverschilligheid opgenomen. Opvallend is dat solitaire ouders, zich niet bekommeren om de toekomst van hun kinderen, hun zorg is tot in de puberteit onvoorstelbaar intens, doch de puber die zich losrukt, wordt nagenoeg aan zijn lot overgelaten. Solitairen bekommeren zich nauwelijks om toekomst en laten zonder duidelijke rancunes het negatieve achter zich, zij leven de dag, en morgen is morgen.


Thursday, October 19, 2017

Instincten bij mens en dier.


Elk levend wezen wordt gestuurd naar zijn aangeboren aard en eigenheden, wat wij als instinct aanduiden. Het instinct wordt overgedragen op het nageslacht via het DNA. DNA of voluit Desoxyribo Nucleic Acid, is een verzameling van moleculen waarin de informatie voor erfelijke eigenschappen opgeslagen liggen. Deze erfelijke eigenschappen bepalen of we ons voeden met plantaardig, dierlijk of gecombineerde voeding, en dus ook de ontwikkeling en natuurlijke selectie hiernaar. Het DNA geeft eventueel het sociaal patroon dat gevolgd wordt aan, en bepaald zo de eventuele sociale omgang.
Wat sociale omgang betreft, is het verrassend dat bij mens en dier, dat dit deel in het DNA kan ontbreken, waardoor het sociaal leven geen instinctieve basis heeft, en het wezen zonder instinctief maatschappelijke banden overleeft. Deze merkwaardige ontwikkeling kunnen we best vaststellen bij runderen, die onverschillig naar elkaar toe, samentroepen, zonder dat er leiding of structuur te bespeuren is. Deze alleenstaanden of solitairen gaan afhankelijk van het mogelijk gevaar, alleen er op uit trekken, of zich bij niet bedreigende aansluiten, om gevaren zoveel mogelijk te ontwijken, waardoor kuddes ontstaan, of scholen bij vissen.
Solitairen hebben daardoor nooit de neiging om op soortgenoten of anderen te rekenen, en zijn instinctief op zichzelf aangewezen, en daardoor individueel zowel als in groep, zwak en weerloos.
Het enige wat solitairen bindt is hun persoonlijke behoefte en de invulling hiervan, terwijl elke gevoelsgerichtheid of zorg voor anderen ontbreekt, of beperkt blijft tot direct eigenbelang.
Bij runderen is er nochtans een ondersoort dat een verrassende ontwikkeling kent, namelijk een weerstand en verdediging op grond van bewuste samenwerking. De Afrikaanse Kafferbuffel heeft zich leren verdedigen tegen roofdieren door zich in een frontlijn aaneengesloten op te stellen met de hoofden naar de aanvallers, waardoor deze geen individueel dier aan kunnen vallen, terwijl de dieren zo de aanvallers in het oog kunnen houden. Men gaat zelfs ze ver, dat men zo stapvoets een belager gaat naderen, indien deze een van hun leden te pakken kreeg, om het slachtoffer te ontzetten. Wanneer de groep kortbij genaderd is zal een der buffels proberen de aanvaller op de horen te nemen, waardoor reeds meerdere roofdieren het leven lieten.    
Bij de aanwezigheid van een sociaal patroon in het DNA of instinct, zien we dat er uiteenlopende sociale patronen zijn, waarin we groepvorming met een bepaalde leiding onder een bepaald vrouwelijk of mannelijk lid herkennen, zonder verdere hiërarchie of maatschappelijke indelingen, zoals bij de meeste hondachtigen die in roedels samenleven en door Teefjes worden aangevoerd, of dus naar groepsinstinct. De ondersoort der vossen leeft dan weer per koppeltje zonder onderscheid of rangorde op grond van individuele koppeling of individualistisch instinct.
Ook de kleine egel leeft in familiaal verband met vaste partner, doch volslagen onderworpen aan de behoefte van zijn nest, dat hij zo nodig met zijn leven verdedigd, waardoor we te maken hebben met een nestinstinct.  
Onder de primaten onderscheiden we de Gorilla’s die volgens een patriarchale hiërarchie leven, terwijl de Orang-Oetan zonder sociale omgang of structuur als solitair dier overleeft. Ook de Bonobo en Chimpansee overleven om grond van een ontbrekend sociaal patroon of enige leiding, of solitair dus, doch in groepen samen, omwille van de gevaren in hun leefwereld. Intelligentie van deze dieren leidt er echter toe dat ze op vele terreinen gaan samenwerken, en zo meer mogelijkheden te creëren en te verdedigen. Ook stelt men vooral bij de Bonobo’s, dat jongeren bewust ouderen voorrang geven, hen respecteren en voorbeelden navolgen om zo te leren.
Ook bij de mens onderscheiden we verschillende sociale patronen, doch ook een zeer groot aantal mensen die geen sociaalpatroon hebben en solitair leven. Hier merken we dat vermenging der soorten geen synchrone overdracht van een der twee soorten waarborgt, doch deels de eigenheden van de ene en ander ontwikkelingen aanwezig kunnen zijn. Zo kan een persoon het uiterlijk vertonen van een Centraal Afrikaanse Bantoe, de huidskleur van een blanke en het gevoel voor dans en muziek van een neger, of zelfs geen sprankeltje muzikaal gevoel en talent.
Onder de solitairen treffen we een grote meerderheid der Pygmeeën en een deel der Khoisan en aanverwanten in Afrika, en een overgroot deel van de binnenlandbevolking van Oost-Azië. Pygmeeën komen ook in tropische wouden van Oost-Azië en Indonesië voor, en hebben nagenoeg dezelfde fysieke kenmerken als hun Afrikaanse verwanten. Het al of niet aanwezig zijn van sociaal instinct, is afwisselend en door vermengingen vaak onduidelijk, waardoor de sociale cohesie onvoldoende aanwezig kan zijn.