Zowel bij mens als dier bepaald het instinct, zowel het
gedrag als de omgang met anderen, als het
sociaal gedragspatroon. Ons DNA heeft eventueel een sociaal programma
ingebouwd, dat bepaald hoe wij de maatschappelijke omgang bepalen, en dus de
maatschappij vormen. Bij sommigen ontbreekt dit deel van het DNA, waardoor het
wezen als alleenstaande gaat overleven, en zich onverschillig naar anderen en
soortgenoten opstelt, voor zover dat de anderen geen bedreiging vormen. Bij
runderen zien we dat er geen leiding is, en zij gewoon bijeen blijven, wat meer
individuele zekerheid biedt. Bij gevaar bekommeren zij zich niet om anderen,
noch om hun kalveren, doch vluchten. Solitaire ontwikkelingen hebben bij dieren
het opvallend verschijnsel dat beide geslachten een vergelijkbare fysieke
strekte en grote hebben, en van gelijke afweer, hoeven of hoornen voorzien
zijn. Al deze dieren moeten zelf voor hun veiligheid opkomen, en kunnen niet op
anderen rekenen. Ook bij solitaire mensen zien we dat geen van beide
geslachten, sterker gebouwd is dan de andere.
Vooral het egocentrisch individualisme ontwikkeld eens
fysiek onderscheid met sterke mannelijke en tengere vrouwelijke exemplaren. Bv:
Een belangrijk deel van de menselijke ontwikkeling in westerse landen, de
Gorilla’s, Hertachtige enz.
Waar het om instincten bij mens en dier gaat, is het
merkwaardig dat het ontbreken van een sociaal instinct dat de omgang en
maatschappijvorming bepaald, het wezen onverschillig naar soortgenoten blijkt, doch
er naar getrokken wordt door geslachtsdriften, zonder zich aan en bepaalde
partner te koppelen. Solitairen hebben immers geen gevoelskoppelingen die
ontstaan op grond van gevoelens voor anderen. Gevoelens komen echter tot stand
uit puur eigenbelang en noodzaak tot zelfbehoud. Men merk dan ook dat
gemeenschappen van solitairen, die niet door het westen werden misvormd, vaak
nauwelijks of geen vaste koppels tellen, en eerder in communes overleven, zoals
bij volkeren in het Amazonegebied of de Kalahari woestijn. Daar waar koppeling
aan een vaste partner nuttig blijkt zal dit ook het geval kunnen zijn, zolang
deze toestand wenselijk en praktisch is.
In door het westen beïnvloede gebieden of waar de westerse
invloed aanwezig is, zien we dat gezinnen van solitairen ontstaan, ondanks het
feit dat deze mensen geen koppeling van nature behoeven. Eigenaardig genoeg ontstaan
gezinnen zonder dat zij principieel een partner zoeken of betrachten, buiten de
behoefte aan seks. Het verdwijnen van de communale samenleving heeft hier tot
gevolg dat gezinnen ontstaan nadat een meisje in verwachting is, en zij binnen
haar vriendenkring vraagt wie er bij haar wil blijven, om voor haar en het kind
te zorgen. De man of mannen die er op ingaan hebben ter compensatie de
zekerheid van haar zorg voor het gezin, met alles er op en er aan. In gebieden
waar mannen een groot risico lopen op vroegtijdig overlijden, zoals Sherpa’s in
Tibet en Nepal, kiest de vrouw dan ook liefst twee partners, om zeker te zijn
van haar partner als hulp. Het feit dat deze mensen geen emotionele bindingen hebben,
heeft tot gevolg dat zij zich schikken in elke schikking die voor hen voordelig
is, doch ook elke schikking los kunnen laten, waar zij geen voordeel meer in
zien.
Het DNA draagt functies over, die maken dat solitairen zich
sterk inzetten voor hun nakomelingen, in de maten zij dit kunnen. De relatie
bij de solitaire mens tussen ouder en kind is dan ook zeer intens, en haast
sterker dan bij ander ontwikkelingen, doch slaat gemakkelijk om in
onverschilligheid, waar de puberteit of omstandigheden een scheiding teweeg
brengen, waarna er een relatie ontstaat van “wij kennen en vertrouwen elkaar”.
Daar waar de dood één van hen wegrukt, wordt dit door de ander, indien dit hun
toekomst en zekerheid niet destabiliseert, in gelatenheid en onverschilligheid
opgenomen. Opvallend is dat solitaire ouders, zich niet bekommeren om de
toekomst van hun kinderen, hun zorg is tot in de puberteit onvoorstelbaar intens,
doch de puber die zich losrukt, wordt nagenoeg aan zijn lot overgelaten.
Solitairen bekommeren zich nauwelijks om toekomst en laten zonder duidelijke
rancunes het negatieve achter zich, zij leven de dag, en morgen is morgen.

No comments:
Post a Comment