Thursday, October 26, 2017

Het verrassend solitaire instinct:



Zowel bij mens als dier bepaald het instinct, zowel het gedrag als de omgang met anderen, als het  sociaal gedragspatroon. Ons DNA heeft eventueel een sociaal programma ingebouwd, dat bepaald hoe wij de maatschappelijke omgang bepalen, en dus de maatschappij vormen. Bij sommigen ontbreekt dit deel van het DNA, waardoor het wezen als alleenstaande gaat overleven, en zich onverschillig naar anderen en soortgenoten opstelt, voor zover dat de anderen geen bedreiging vormen. Bij runderen zien we dat er geen leiding is, en zij gewoon bijeen blijven, wat meer individuele zekerheid biedt. Bij gevaar bekommeren zij zich niet om anderen, noch om hun kalveren, doch vluchten. Solitaire ontwikkelingen hebben bij dieren het opvallend verschijnsel dat beide geslachten een vergelijkbare fysieke strekte en grote hebben, en van gelijke afweer, hoeven of hoornen voorzien zijn. Al deze dieren moeten zelf voor hun veiligheid opkomen, en kunnen niet op anderen rekenen. Ook bij solitaire mensen zien we dat geen van beide geslachten, sterker gebouwd is dan de andere.
Vooral het egocentrisch individualisme ontwikkeld eens fysiek onderscheid met sterke mannelijke en tengere vrouwelijke exemplaren. Bv: Een belangrijk deel van de menselijke ontwikkeling in westerse landen, de Gorilla’s, Hertachtige enz.    
Waar het om instincten bij mens en dier gaat, is het merkwaardig dat het ontbreken van een sociaal instinct dat de omgang en maatschappijvorming bepaald, het wezen onverschillig naar soortgenoten blijkt, doch er naar getrokken wordt door geslachtsdriften, zonder zich aan en bepaalde partner te koppelen. Solitairen hebben immers geen gevoelskoppelingen die ontstaan op grond van gevoelens voor anderen. Gevoelens komen echter tot stand uit puur eigenbelang en noodzaak tot zelfbehoud. Men merk dan ook dat gemeenschappen van solitairen, die niet door het westen werden misvormd, vaak nauwelijks of geen vaste koppels tellen, en eerder in communes overleven, zoals bij volkeren in het Amazonegebied of de Kalahari woestijn. Daar waar koppeling aan een vaste partner nuttig blijkt zal dit ook het geval kunnen zijn, zolang deze toestand wenselijk en praktisch is.
In door het westen beïnvloede gebieden of waar de westerse invloed aanwezig is, zien we dat gezinnen van solitairen ontstaan, ondanks het feit dat deze mensen geen koppeling van nature behoeven. Eigenaardig genoeg ontstaan gezinnen zonder dat zij principieel een partner zoeken of betrachten, buiten de behoefte aan seks. Het verdwijnen van de communale samenleving heeft hier tot gevolg dat gezinnen ontstaan nadat een meisje in verwachting is, en zij binnen haar vriendenkring vraagt wie er bij haar wil blijven, om voor haar en het kind te zorgen. De man of mannen die er op ingaan hebben ter compensatie de zekerheid van haar zorg voor het gezin, met alles er op en er aan. In gebieden waar mannen een groot risico lopen op vroegtijdig overlijden, zoals Sherpa’s in Tibet en Nepal, kiest de vrouw dan ook liefst twee partners, om zeker te zijn van haar partner als hulp. Het feit dat deze mensen geen emotionele bindingen hebben, heeft tot gevolg dat zij zich schikken in elke schikking die voor hen voordelig is, doch ook elke schikking los kunnen laten, waar zij geen voordeel meer in zien.        
Het DNA draagt functies over, die maken dat solitairen zich sterk inzetten voor hun nakomelingen, in de maten zij dit kunnen. De relatie bij de solitaire mens tussen ouder en kind is dan ook zeer intens, en haast sterker dan bij ander ontwikkelingen, doch slaat gemakkelijk om in onverschilligheid, waar de puberteit of omstandigheden een scheiding teweeg brengen, waarna er een relatie ontstaat van “wij kennen en vertrouwen elkaar”. Daar waar de dood één van hen wegrukt, wordt dit door de ander, indien dit hun toekomst en zekerheid niet destabiliseert, in gelatenheid en onverschilligheid opgenomen. Opvallend is dat solitaire ouders, zich niet bekommeren om de toekomst van hun kinderen, hun zorg is tot in de puberteit onvoorstelbaar intens, doch de puber die zich losrukt, wordt nagenoeg aan zijn lot overgelaten. Solitairen bekommeren zich nauwelijks om toekomst en laten zonder duidelijke rancunes het negatieve achter zich, zij leven de dag, en morgen is morgen.


No comments:

Post a Comment